bugün çok güçlüydüm mesela.
uzun zaman sonra ilk kez kendim gibi davrandım.
arkasındaki herhangi bir şeyleri beklemeden açtım kapıları.
başım dik yürüdüm.
tek başıma bir filme bile gittim. aylar öncesinden totem yaptığım.
film boyunca ağlayacağımı düşlemiştim. kafam o kadar temizdi ki hiç vaktim kalmadı.
yanımdaki boş koltuğa kaydı gözlerim ara sıra, varlığını hissettim ama hiç gocunmadım.
ne zaman ''gerçekten'' yeniden ayağa kalkar insan biliyor musun? hatırladığında yüzünde kendiliğinden kırık bir tebessüm belirirse.
ben bugün bunu yaptım, hepinizi ardımda bıraktım.
belki yeniden aşık olmaya inancım kalmadı ama bir yerlerde hala şarkımı aramaya devam edeceğim.
filmin sonunu görmeden ağlamaya devam edeceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder